ارتباطات پیام مدیر وبلاگ مدیر وبلاگ مهرزاد الماسی آرشیو مطالب نویسندگان دیگر وبلاگ لینک دوستان پیوندهای وبلاگ شب های تک ستاره (مهران) دانشگاه آزاد لاهیجان ورودی 84 (حسن) لوگوی ما آمار وبلاگ طراح قالب POWER BY : BLOGFA

شیون مرگ 2 ........ خاک ، پاسخ بده ، آخر بخدا قلبم ريخت ريخت ، پاشيده شد از هم جگرم ! خامشي بازچرا ؟رفته مگر همره او ... عشق من ...مرده مگر ؟ واي خدا !...واي خدا !...                                     *** خاک عالم به سرم ! بس کليسا ...نه ! دگر زنگ مزن ، زنگ مزن ... کاروان ، پيش مرو ... يار مرا دور مبر ... بر سرش خنده کنان سنگ مزن ... سنگ مزن ! و تو اي خاک سياه ...محض خدا ....رحم بکن بر دلش سينه کشان ، چنگ مزن ...چنگ مزن ...                                                                      *** و تو اي قلب من ، اي  رو سپي باده پرست  ! زاده ي وهم و جنون  ، زنگي ديوانه ي مست ! که همه عمر ، ملول و قدح باده بدست ... شهوت الود و نفس مرده و پژمرده و گيج پدر زندگي ام را بعبث سوزاندي ! بس کن آخر بخدا ، شرم کن ، اي واي بس است ، هرچه در کنج قفس عشق مرا گرياندي ... هر چه در وصف هوس شعر بگويم خواندي ... کاروان رفت ، هوس رفت ، نفس رفت ، کنون ! کنج عزلتگه ماتمکده ي ناکامي زار و سر گشته به صحراي جنون از پريشاني دنياي پريشاندل عشق همره درد جنون ! ياد او مانده براي من و يک قطره سرشک ...                                 ***  آه... اي قطره سرشک واپسين خاطره ي من ناکس پست ! که دگر جز تو مرا ياري و غمخواري نيست ! قلب بيچاره ، که از پاي درافتاد ، شکست . بسکه در آتش حرمان جگرسوز گريست .                              *** مرغ شب مرده و بخت من بدبخت نگر شيون مرگ مرا ، مرغ سحر داده بسر پس خدا حافظ تو ...حافظ تو ، رفت دگر بعد من بر سر هر مرده که شيون کردي شيون مرگ مرا ، مرگ من ، از ياد مبر !... ساعت : 1:50 در تاریخ : دوشنبه 19 تیر1385 نوشته شده توسط : مهرزاد الماسی || | + | حلول يک شب از دست کسي باده اي خواهم خورد که مرا با خود ، تا آن سوي اسرار جهان خواهد برد ! با من از « هست » ، به « بود » با من از نور به تاريکي ،                                           از شعله به دود با من از آوا تا خاموشي ،                    دورتر ، شايد تا عمق فراوشي راه خواهد پيمود . کي از آن سرمستي خواهم رست ؟ کي به همرهان خواهم پيوست ؟ من ، اميدي را در خود باور ساخته ام تار و پودش را ، با عشق تو پرداخته ام : مثل تابيدن مهري در دل مثل جوشيدن شعري از جان مثل باليدن عطري در گل جريان خواهم يافت . مست از شوق تو ،                                   از عمق فراموشي ، راه خواهم افتاد باز از ريشه به برگ باز از « بود » به « هست » باز از خاموشي تا فرياد ! سفر تن را تا خاک تماشا کردي ! سفر جان را از خاک به افلاک ببين ! گر مرا مي جويي سبزه ها را درياب !  با درختان بنشين ! کي ؟ کجا ؟ آه ، نمي دانم                    اي کدامين ساقي !                                   اي کدامين شب !    منتظر مي مانم .                                             (( فریدون مشیری ))                                  ساعت : 1:20 در تاریخ : جمعه 5 خرداد1385 نوشته شده توسط : مهرزاد الماسی || | + | گل امید هوا هواي بهار است و باده باده ي ناب به خنده خنده بنوشيم جرعه جرعه شراب . در اين پياله ندانم چه ريختي ، پيداست که خوش به جان هم افتاده اند آتش و آب . فرشته روي من ، اي آفتاب صبح بهار مرا به جامي از اين آب آتشين در ياب . به جام هستي ما اي شرابِ عشق بجوش ! به بزم ساده ي ما اي چراغ ماه بتاب ! گل اميدِ من امشب شکفته در بر من بيا و يک نفس اي چشم سرنوشت ، بخواب . مگر نه خاکِ رهِ اين خرابه بايد شد ؟ بيا که کام بگيريم از اين جهان خراب .                                                                                ((فریدون مشیری ))          ساعت : 1:31 در تاریخ : چهارشنبه 3 خرداد1385 نوشته شده توسط : مهرزاد الماسی || | + | سراب تشنه تر از برگ در برهوت زمين                 چو باد                            دويدم .   خسته تر از سنگ عاقبت از  پاي ماندم و ،                     از خار و خاره ، طعنه شنيدم . قلب همه صخره ها به لابه گشودم ناز همه ابرها به گريه خريدم . در تب غم هاي بي کرانه ام ، از دور چشمه ي نوري - چو آفتاب -درخشيد ، گوهر مهتاب بود و دختر خورشيد . من ، به تمناي آب                        تشنه و بي تاب باز ، به سر رفتم و به سينه خزيدم . رفتم و گفتم که : - « اي اميد دل آويز ! در پي آن رنج ها ، به گنج رسيدم .»   رفتم و گفتم : - « گذشت شام سياهم .» رفتم و گفتم : - « دميد صبح سپيدم . » عاقبت از شوق وصل و ، ذوق رسيدن اشک شدم !                 پيش پاي چشمه ، چکيدم . دست طلب ، سوي آب بردم ، ناگاه شعله ي آتش شدم ، زبانه کشيدم ! سوخت دمادم ، جوانه هاي نشاطم ريخت پياپي شکوفه هاي اميدم . تشنه تر از برگ خسته تر از سنگ گم شده ، سر گشته ،                            در سراب رهايي مرگ دلم را نديده بودم ،                                        ديدم .                                                              ((فریدون مشیری)) ساعت : 15:34 در تاریخ : چهارشنبه 27 اردیبهشت1385 نوشته شده توسط : مهرزاد الماسی || | + | عشق دروغ شب بود . رفته بودیم که دور از انظار دیگران ، ساعتی با سرگردانی یک عشق پناه ، زیر روشنایی مات ماه ، گردش کنیم ... اسمان کاملا صاف بود . مهذا ، پاره ابری سیاه ، صورت نازنین ماه را در سیاهی خود ناپدید می کرد ! گفتم : آسمان به این صافی ! معلوم نیست این قطعه ابرسیاه از گریبان ما چه می خواهد ؟ اشاره به ابر کرد آهی کشید و گفت : آن ؟ آن ابر نیست ! عصاره است. عصاره ی ناله های پنهانی عشاق واقعیست.  روی ماه را پوشانده ، تا ماه شاهد عشق دروغ من و تو نباشد...                   وقتي که شب با آرامش و سکوت خود فرا مي رسد ، آسمان لباس زيباي تاريکي را بر تن مي کند . لباسي که با ستاره هاي زيبا زينت شده . ستاره هاي کوچک و بزرگ ، در دل شب جا دارند . من ستاره اي را مي پسندم ، که کوچک باشد ، درخشش داشته باشد .        زيبايي ستاره دربزرگي اش نيست ، در درخشش اوست .                        حتي اگر دور ، دور از من باشد . ساعت : 14:45 در تاریخ : دوشنبه 25 اردیبهشت1385 نوشته شده توسط : مهرزاد الماسی || | + | کلمه ها ناتوانند کلمه ها ناتوانند ، اين را قلبي به من گفت که روز و شب مي تپد وبا تپش او هزاران ستاره بيدار مي شوند . راست مي گويد کلمه ها صدايي ندارند ، خاموشند و اگر کسي دهان به ترنم آنها باز نکند فراموش مي شوند . من خيلي از کلمه ها را از ياد برده ام وبعضي از کلمه ها را که در کودکي به زبا ن مي آوردم  کنار گذاشتم . اما تپش قلب ها را نمي توان از ياد برد . اين صداي دگرگون کننده از تمام موسيقي ها شنيدني تر و زيبا تر است . کلمه ها ناتوانند و گرنه براي گفتگوهاي جاودانه به نگاه حاجتي نبود . نمي توان حتي از عمق يک نگاه به قلمرو يک قلب پي برد . کلمه ها نمي توانند حرفي را که فراتر از اين دنياي خالي است بيان کنند . کدام کلمه ها مي توانند تو را معنا کنند ؟ هميشه فرصت براي نوشتن هست ، اما براي ديدن و شنيدن فرصت کم است . عمر مي گذرد و ناگهان درمي يابيم ... چه رنگين کمان هايي را نديده ايم و چه صداهايي را که نشنيده ايم و چه حرفهايي را که هيچوقت به زبان نياورده ايم . من نمي خواهم هيچ حرفي را ناگفته بگذارم . مگر براي از تو سرودن چقدر وقت دارم ؟ کلمه ها ناتوانند وگرنه حرفهاي قلبم را برايت معنا مي کردم و از اينده هاي کبر مي خواستم که احساسم را به تو نشان دهند . ساعت : 0:29 در تاریخ : شنبه 23 اردیبهشت1385 نوشته شده توسط : مهرزاد الماسی || | + | نغمه ها دل از سنگ باید که از درد عشق ننالد ، خدایا ، دلم سنگ نیست مرا عشق او چنگ اندوه ساخت که جزغم در این چنگ آهنگ نیست به لب جز سرود امیدم نبود مرا بانگ این چنگ خاموش کرد چنان دل به آهنگ او خو گرفت که آهنگ خود را فراموش کرد !!! نمی دانم این چنگی سرنوشت، چه می خواهد از جان فرسوده ام؟ کجا می کشانندم این نغمه ها؟ که یک دم نخواهند آسوده ام دل از این جهان بر گرفتم، دریغ هنوزم به جان آتش عشق اوست در این واپسین لحظه زندگی هنوزم در این سینه یک آرزوست : دلم کرده امشب هوای شراب شرابی که از جان برآرد خروش شرابی که بینم در آن رقص مرگ شرابی که هرگز نیایم به هوش مگر وا رهم از غم عشق او مگر نشنوم بانگ این چنگ را همه زندگی نغمه ماتم است نمی خواهم این ، ناخوش آهنگ را     " فریدون مشیری "                              ساعت : 11:15 در تاریخ : یکشنبه 3 اردیبهشت1385 نوشته شده توسط : مهرزاد الماسی || | + |